Opowiem Wam o Masajach - spotkanie z wolontariuszką misyjną
Afryka to olbrzymi kontynent, którego poszczególne kraje pod wieloma względami bardzo różnią się od siebie. Wielkie miasta i dzika przyroda, uniwersytety i analfabetyzm, piękne krajobrazy i wysypiska śmieci. Biura podróży kuszą ofertą relaksu na rajskim Zanzibarze, niebiańskimi plażami Nungwi, turkusową wodą Michamvi czy wycieczkami safari po parkach narodowych Serengeti czy Ngorongoro. W Afryce są też miejsca, gdzie turyści już nie docierają. I o tych miejscach opowiadała pani Katarzyna Pytlarz, wolontariuszka Pallotyńskiej Fundacji Misyjnej „Salvatti”, którą 13 listopada już po raz drugi gościło Bractwo św. Józefa przy parafii św. Jan Kantego w Jaworznie-Niedzieliskach.
Pani Katarzyna o wyjeździe na misje marzyła od wielu lat. Ale dopiero 16 września tego roku, po 7 miesięcznym kursie przygotowawczym, wraz z drugą wolontariuszką, wyleciała do Tanzanii, gdzie przebywała do 20 października. Jako pierwsze wolontariuszki w Tanzanii z Pallotyńskiej Fundacji Misyjnej „Salvatti”, miały na miejscu zorientować się, jakie są potrzeby tego kraju, przez m.in. odwiedzanie placówek na terenie diecezji Arusha: ośrodka dla trędowatych w miejscowości Maji ya Chai, sierocińca dla dzieci dotkniętych HIV/AIDS w Canaan, placówki w Wasso ze szkołą z internatem, centrum rehabilitacji Jana Pawła II w Monduli dla dzieci i dorosłych. Placówki, w których pracowała p. Kasia, to szkoła prowadzona przez międzynarodową wspólnotę Sióstr Oblatek Asumpcjonistek w małej wiosce Chekereni położonej u stóp Kilimandżaro oraz szkoła z internatem w Wasso. Mimo dużego problemu z wodą, palcówki te są samowystarczalne - mają ogrody, sady oraz hodują zwierzęta. Siostry planują budowę nowych internatów, bo w obecnych jest wielka ciasnota. Podczas pobytu w Afryce p. Kasia odwiedziła także cmentarz wygnańców polskich w Tengeru, przypominający o tysiącach Sybiraków, którzy po sowieckich łagrach znaleźli tam tymczasowy dom.
Dzięki siostrom pracującym na misjach p. Kasia mogła zobaczyć prawdziwe życie w jednej z wiosek masajskich, tak bardzo różniące się od tego kolorowego, „wyreżyserowanego” dla turystów. Masajowie mieszkają na stepie w chatach tradycyjnie zrobionych przez żonę Masaja ze słomy, gałęzi, krowiego nawozu i gliny, bez wody i prądu. W środku klepisko, palenisko, dwa miejsca do spania zrobione z patyków i nakryte wytartą krowią skórą. Jest ciasno i duszno, brak komina. Mężczyźni zwykle cały dzień chodzą z kijem w ręku i pasą zwierzęta. Kobiety muszą zatroszczyć się o wodę, dlatego też jeszcze przed świtem wędrują po nią ok. 5 kilometrów w jedną stronę. Poza tym oporządzają bydło, przygotowują posiłek, zajmują się dzieci. Kobiety bez pomocy medycznej często umierają przy porodzie. Choć obrzezanie dziewczynek jest nielegalne, nadal jest praktykowane. Masajki wydawane są także za mąż, kiedy są jeszcze dziećmi. Masajowie objęci są obowiązkiem szkolnym, ale dzieci nie chodzą do szkoły. Są brudne i zaniedbane, bose albo w skromnych sandałkach. Chłopcy w wieku 7-10 lat pilnują, żeby stado krów nie wyszło na drogę i miało co pić. Dziewczynki pilnują młodszego rodzeństwa lub własnych dzieci. Tu się nie bawi, tu się pracuje.
Edukacje Masajów siostry zaczynają od udzielenia im pomocy w podstawowych potrzebach. Następnie starają się stworzyć dzieciom możliwość uczenia się, gdyż jest to szansa dla nich na inne życie, a czasem na przeżycie. Niestety niektórzy rodzice nie chcą sprzedać np. krowy, żeby opłacić naukę swojego dziecka.
Nie sposób opisać wszystko, czym podzieliła się na spotkaniu p. Katarzyna. Dlatego odsyłamy do strony internetowej https://salvatti.pl/2024-2/#tanzania, gdzie można przeczytać całą jej relację z Afryki.
Zachęcamy także do wsparcia zbiórki na zakup łóżek dla dziewczynek masajskich:
https://salvatti.edu.pl/donations/lozka-dla-masajskich-dziewczat/
